Tunay ka.

Kayo lang ang maasahan ko sa oras ng kalungkutan . Hindi kayo namimili ng oras at panahon para humarap at makiramay. Kayo na ang pinakamabisa  na magbigay ng ligaya. Hindi naghahanap ng kapalit at walang baluktot na hangarin. Salamat sa pagtugon sa mga sandali aking hinihingi..

Sana magbukas na ang Bintana at Pinto.

Itong mga nakalipas na linggo lagi ko naiisap ang pagbabalik muli sa pagaaral. Sa hindi  maipaliwanag na pagkakataon ang  pakiramdam na ito ay matutupad muli.  Ang tanong ay kailan?   Sa ngayon hindi ko ito masasagot at ngayon ay ayaw ko pakawalan ang ganitong pakiramdam. Dahil ito ay nagbibigay sa akin ng pagaasa at masayang pakiramdam..


Mga tanong na naglalaro sa isipan ko 
-Nararapat ba ganito kurso ang kunin ko?


-Kakayanin ko kaya maisingit ito sa aking pangaraw-araw na takbo ng buhay?


-Merun ba ako kakayahan sapatan ang pang pinansyal na aspeto nito?


-Kung matapos ko man ang kursong nasasaisip ko, Makakatulong ba ito
para kinabukasan namin?


Sa Ngayon pilitin ko man sagutin ang mga katanungan ito iisa lang ang sagot ko.  Maghihintay nalang muna ako sa tamang panahon at pagkakataon.. At lagi parin ako aasa at gagawa ng paraan para lahat ito ay maging isang realidad.